Dlaczego w XX wieku tysiące ludzi oddało swoje ciała nauce?

13

Alma Merrick Helms była już na częściowej emeryturze aktorskiej, gdy podjęła decyzję, która zadecydowała o jej późniejszych latach. W 1956 roku ogłosiła, że ​​zgadza się zostać dawcą ciała dla Uniwersytetu Stanforda. Nie miała zamiaru siedzieć na wykładach ani uczyć się do egzaminów. Miała stać się trupem.

Helms zauważyła poważne niedociągnięcia w systemie edukacji medycznej – „szczególny niedobór ciał kobiet” – i po jej śmierci wypełniła niezbędne dokumenty, aby przekazać swoje ciało szkole medycznej.

Historycy medycyny doskonale znają historię brutalnych napadów na groby w XVIII i XIX wieku. Studenci medycyny byli zmuszeni plądrować ekshumowane ciała, aby ćwiczyć anatomię. Jednak niewiele osób wie, że przez cały XX wiek tysiące Amerykanów aktywnie poszukiwało alternatyw dla tradycyjnego pochówku. To byli ludzie, którzy dosłownie dali z siebie.

Zbadaliśmy tę szczególną formę filantropii i obecnie piszemy książkę na ten temat. Historia jest bardziej złożona niż tylko altruizm.

Wczesne problemy z anatomią

Szybkie otwarcie szkół medycznych przed wojną secesyjną spowodowało kryzys. Lekarze musieli rozcinać zwłoki, aby poznać anatomię człowieka. Nikt nie chce poddawać się operacji u lekarza, który uczył się tylko z książek.

Ale dla większości Amerykanów sekcja zwłok była świętokradztwem. Uznano to za brak szacunku i obrzydliwość.

Konsensus kulturowy był jasny. Tylko przestępcy zasługują na taki los po śmierci. Sędziowie często dodawali do egzekucji sekcję zwłok, wydłużając wyrok śmierci dla morderców. Niewolników wykorzystywano także po śmierci: panowie zlecali im sekcję zwłok lub kradli ich z grobów.

Legalnie dostępne organy nigdy nie byłyby w stanie zaspokoić zapotrzebowania. Powszechne było rabowanie grobów.

Prawo i niezidentyfikowani biedni

Massachusetts uchwaliło pierwsze prawo anatomiczne w 1831 roku, aby zaradzić temu niedoborowi. Prawo to zezwalało szkołom medycznym i szpitalom na wykorzystywanie do sekcji zwłok ciał niezidentyfikowanych biednych ludzi.

Podobne przepisy zostały uchwalone w całym kraju, w miarę otwierania kolejnych szkół i skandalów związanych z okradaniem grobów wywołały oburzenie opinii publicznej.

System ten nie był odporny na głośne awarie. W 1878 roku ciało byłego kongresmana Johna Scotta Harrisona trafiło na stół do sekcji zwłok w Ohio. Harrison był synem jednego prezydenta USA i ojcem drugiego. Jego obecność na stole była mimowolna i wywołała skandal.

W wielu stanach rodziny mogą odebrać ciała, które w przeciwnym razie zostałyby wykorzystane do sekcji zwłok. Jest to jednak możliwe tylko wtedy, gdy jesteś w stanie pokryć koszty pogrzebu. Jeżeli płatność nie jest możliwa, ciało zostaje przekazane nauce.

Od strachu do tolerancji

Nie tylko studenci medycyny zajmują się zwłokami. Pod koniec XIX wieku w Ameryce miały miejsce ciche, ale ważne zmiany. Osoby, które wcześniej obawiały się, że ich ciała zostaną nagle pocięte, przestały się tego obawiać. Zaprosili uczniów, aby dokonali sekcji zwłok przed pochówkiem lub kremacją.

Nie lubić? Wydawało się, że nie ma to już dla nich żadnego znaczenia.

Lekarze zgodzili się. Pielęgniarki zrobiły to samo. Właściciele sklepów. Aktorzy. Pracownicy w fabrykach. Nawet więźniowie oczekujący na egzekucję. Niektórzy chcieli uniknąć kosztownego pogrzebu. Inni mieli wyższy cel: chcieli, aby lekarze zbadali przyczyny ich chorób. Były konstruktor nadwozi George Young stwierdził w 1901 roku, że była to najlepsza opcja. Wyraził nadzieję, że jego ciało pomoże w rozwoju wiedzy medycznej i przyniesie korzyści ludzkości.

Oczy znów widzą światło

Przejdźmy szybko do końca lat 30. XX wieku. Operacje przeszczepiania rogówki posunęły się do tego stopnia, że ​​oddanie oka stało się rzeczywistością. Amerykanie mogliby przekazać swoje oczy, aby pomóc przywrócić wzrok osobom niewidomym i niedowidzącym.

W połączeniu z kampaniami krwiodawstwa podczas II wojny światowej historie te stały się powszechne. Zaproponowali nowe pomysły na to, co zrobić z ciałem po śmierci. Nie chodziło już tylko o finansowanie nauki. Chodziło o hojność cielesną.

Ale ten nowy zalew datków stworzył problemy dla anatomów. Zmniejszyła się liczba nieodebranych ciał.

Dlaczego? Zagrało tu rolę kilka czynników. Powojenny dobrobyt umożliwił rodzinom opłacenie pogrzebu. Zgodnie z nowym prawem władze lokalne mogły chować bezimiennych zmarłych. Weterani otrzymywali świadczenia pośmiertne. Wszedł w życie system ubezpieczeń społecznych. Organizacje kościelne i związki braterskie wzmogły wysiłki na rzecz pomocy biednym.

W połowie lat pięćdziesiątych szkoły medyczne zaczęły się niepokoić. Potrzebowali zwłok na zajęcia z anatomii. Jednak media pomogły zmienić sytuację. Historie darczyńców zainspirowały innych do pójścia za ich przykładem. W artykule Dear Abby z 1958 roku szczegółowo omówiono tę kwestię. Artykuł w Reader’s Digest z 1961 roku stwierdza to samo.

Organizacja aktu darowizny

Opinia publiczna się zmieniała, ale infrastruktura pozostawała w tyle. W 1962 roku unitarianin Ernest Morgan interweniował w tej sytuacji. Opublikował Prosty przewodnik po pogrzebach. Książka promowała nabożeństwa żałobne jako tańszą i mniej ostentacyjną alternatywę dla tradycyjnych pogrzebów.

Ale co ważniejsze, zawierał podręcznik. Zawierała listę szkół medycznych i dentystycznych, które przyjmowały całe ciała do dawstwa. Po raz pierwszy ktoś uczynił proces wyszukiwania prostym i bezpośrednim.

Nie chodziło tylko o uniknięcie śmierci. Chodziło o to, co po sobie zostawiasz. Strach przed otwarciem został zastąpiony chęcią bycia użytecznym.

Przekształcenie darowizny ciała ze wstydu w honor

W 1963 roku Jessica Mitford zmieniła tę narrację. Jej książka The American Way of Dying to nie tylko krytyka wysokich kosztów branży pogrzebowej. Aktywnie promowała alternatywę. Pomógł zmienić sposób przekazywania darowizn na rzecz nauki, nie jako ostateczności, ale jako wspaniałej i jeszcze szlachetniejszej alternatywy dla tradycyjnego pogrzebu.

Ta zmiana nie nastąpiła w próżni. Do ruchu przyłączyli się także przywódcy religijni. Na początku lat sześćdziesiątych wybitni protestanci, katolicy i Żydzi reformowani zaczęli otwarcie popierać tę praktykę. Przesłanie jest jasne: oddanie ciała medycynie jest czynem etycznym.

Pod koniec lat 60. i na początku 70. ton zaczął jeszcze bardziej łagodzić. Wydziały anatomii zaczęły organizować nabożeństwa żałobne. Wydarzenia te służą dziękowaniu darczyńcom i zapewniają zamknięcie rodzin pogrążonych w żałobie. Istnienie tych rytuałów pomaga normalizować praktykę i zachęcać więcej osób do zapisania się.

Darczyńcy to bohaterowie

Przejrzeliśmy dziesiątki niepublikowanych listów z lat pięćdziesiątych i wczesnych siedemdziesiątych. Korespondencja pomiędzy profesorem anatomii a potencjalnym dawcą ujawnia szczególną historię. Profesorowie zachęcali kandydatów, aby postrzegali siebie jako bohaterów za swój wkład w medycynę.

Pierwsi darczyńcy przyjęli to stanowisko. Mają nadzieję, że ich szczątki przyczynią się do wiedzy. To bardzo bezinteresowna wizja.

W połowie lat 80. oddawanie ciał stało się normą. Większość szkół medycznych i dentystycznych wymaga, aby anatomii uczyć się na ciele. Chociaż w szkołach nadal znajduje się kilka niezidentyfikowanych ciał, większość próbek została celowo oddana.

Dlaczego ciało jest nadal ważne

Technologia zmieniła nauczanie anatomii. Projekty takie jak projekt Visible Human National Library of Medicine zapewniają cyfrową dokładność. Jednak modele i obrazy nie są w stanie w pełni symulować pracy z ludzką tkanką.

Studenci nadal potrzebują praktycznego doświadczenia. Ta potrzeba utrzymuje stały popyt na dawców.

Postrzeganie kulturowe zmieniło się radykalnie. Amerykanie postrzegali kiedyś studentów medycyny jako „rzeźników”, którzy wykorzystują zmarłych. Dziś studenci często chwalą darczyńców. Nazywają ich „pierwszymi pacjentami” i uznają, że zdolność uczenia się poprzez bezpośredni kontakt z ludzką formą jest głębokim darem.

Rozwój ten odzwierciedla powszechną akceptację oddawania ciał jako ostatecznego aktu wkładu w medycynę i edukację.


Ten artykuł został napisany przez Susan Lawrence, profesor historii na Uniwersytecie Tennessee i Susan E. Lederer, profesor historii medycyny i bioetyki na Uniwersytecie Wisconsin-Madison.