Je zit aan je bureau. De salade staat op een echt bord. Je gebruikt een vork. Het voelt ongemakkelijk om de werkdag te onderbreken voor een goede maaltijd, maar je houdt je aan het plan. Je hebt besloten het oude advies op te volgen: kauw elke hap 32 keer. Je herinnert je de wetenschap achter het getal niet helemaal. Je neemt aan dat het de spijsvertering bevordert. Of misschien zorgt het ervoor dat je hersenen zich sneller vol voelen. Hoe dan ook: je gaat het doen. Misschien bel je later zelfs je moeder om haar te bedanken voor de tip.
Maar hier gaat het om. Je moeder heeft dit niet uitgevonden. De eer voor de ‘slow-chew’-beweging komt toe aan Horace Fletcher. Hij was een industrieel uit het Victoriaanse tijdperk die eind 19e eeuw het ‘Fletcherisme’ populair maakte. Fletcher schreef een boek met de titel Fletcherism: What It Is. Zijn theorie was eenvoudig. Kauw voedsel in kleine stukjes. Laat je lichaam het beter opnemen. Als je kauwt tot het voedsel vloeibaar wordt, eet je minder. Je koopt minder eten. U bespaart geld.
Fletcher was niet zomaar een man met een kookwekker. Hij was een rijke Britse magnaat met vrienden als Thomas Edison en John D. Rockefeller. Hij duwde hard. Hij vertelde mensen dat ze tot 100 keer per minuut moesten kauwen. Of totdat de beet vloeibaar werd. Slik dan. Of spuug het uit. Zijn bijnaam werd “The Great Kasticator.” Hij reisde door Engeland, Noord-Europa en de Verenigde Staten. Hij stierf in 1919 en predikte nog steeds dat ‘hoe meer je kauwt, hoe minder je eet’. Tijdens de Eerste Wereldoorlog adviseerde hij zelfs 800.000 uitgehongerde Belgen hoe ze goed moesten kauwen, zodat ze meer voedingsstoffen uit het schaarse voedsel konden halen.
Toen klonk het als een afstandsschot. Recent onderzoek toont aan dat het enige voordelen heeft om meer tijd te besteden aan het kauwen van je eten.
Hoe de kauwsnelheid de opname van voedingsstoffen beïnvloedt
In een onderzoek uit 2009 aan de Purdue University werd gekeken naar amandelen. Onderzoekers vroegen de deelnemers om ze 10, 25 of 40 keer te kauwen. Het resultaat was duidelijk. Meer kauwen betekende een snellere opname van voedingsstoffen. Deelnemers die meer kauwden, hielden hun energieniveau beter op peil. De verdeling van de voedseldeeltjesgrootte is van belang. Kleinere deeltjes zorgen ervoor dat enzymen sneller kunnen werken. Het lichaam krijgt sneller wat het nodig heeft.
Dit gaat niet alleen over amandelen. Het principe is op veel voedingsmiddelen van toepassing. Grondig kauwen vergroot het oppervlak voor spijsverteringsenzymen. Dit is vooral belangrijk voor noten, zaden en rauwe groenten. Als u stukjes heel doorslikt, kunnen ze onverteerd door uw systeem gaan. Je verspilt de voedingsstoffen. Je verspilt de calorieën.
Langzamer eten verlaagt de calorie-inname
Meer kauwen dwingt je ook om langzamer te eten. Dit heeft zijn eigen voordelen. Uit een onderzoek uit 2014 van de Texas Christian University bleek dat langzamere eters minder calorieën consumeren. De hersenen hebben tijd nodig om de volheid te registreren. Het duurt ongeveer twintig minuten voordat signalen uit de darmen de hersenen bereiken. Als je snel eet, eet je de maaltijd af voordat je lichaam weet dat het voldaan is. Je blijft eten. Je overconsumeert.
Langzamer eten geeft deze verzadigingssignalen de tijd om in te halen. Je stopt wanneer je daadwerkelijk vol zit. Je eet niet voordat je vol zit. Dit kan helpen bij gewichtsbeheersing. Er is geen dieetplan voor nodig. Je hebt er alleen een vork en een bord voor nodig. En misschien wat extra tijd.
De waarheid over de “32 Chews”-regel
Het getal 32 is willekeurig. Fletcher baseerde het niet op een specifieke biologische constante. Hij vond het gewoon leuk klinken. Hij pleitte voor kauwen totdat het voedsel vloeibaar werd. Dat is de echte maatstaf. Geen telling. Geen timer. De textuur is belangrijk. Als het voedsel nog steeds dik is, kauw dan meer. Als het een gladde pasta is, zit je goed.
Dit advies is gemakkelijk te negeren. We leven in een snelle wereld. De lunchpauzes zijn kort. E-mails wachten niet. Maar het nemen van een paar extra seconden per hap telt op. Het verandert de ervaring van eten. Het vertraagt je. Het kan je zelfs helpen meer van het eten te genieten. Je voedt niet alleen je lichaam. Je bent ermee bezig.
Misschien is je moeder niet op het idee gekomen. Maar misschien was ze iets op het spoor. Zelfs als ze de geschiedenis verkeerd had. De wetenschap ondersteunt de praktijk. Kauw meer. Eet langzamer. Absorbeer beter. Bel haar later. Als je tijd hebt.
