Był buntownikiem mającym we krwi handlarzy winem, urodzonym w regionie Beaujolais we Francji. Nie zdał egzaminu licencjackiego. Nie zdał trudnego egzaminu konkursowego z anatomii i fizjologii. Ale on się nie poddał. Został asystentem farmaceuty, zakochał się w medycynie i nigdy nie oglądał się za siebie. Nie tylko nauczył się zasad. Naruszył je.
Wszyscy nazywają Claude’a Bernarda ojcem medycyny eksperymentalnej. Przed nim lekarze polegali na obserwacji. Zaufali doświadczeniu i tradycji. Bernard wolał laboratorium. Chciał dowodu.
Ówczesny świat medyczny miał obsesję na punkcie witalizmu. Według tej teorii życiem kieruje tajemnicza „siła życiowa”. Zakładano, że siła ta działa poza prawami fizyki i chemii. Bernard, będąc agnostykiem, nie wierzył w to. Wierzył, że istoty żywe podlegają tym samym prawom naturalnym, co wszystko inne.
Testy na zwierzętach przed ludźmi
Skupił się na fizjologii. Nalegał, aby najpierw przeprowadzać eksperymenty na zwierzętach. I dopiero wtedy możesz spróbować czegoś na ludziach. Koledzy początkowo go nie słuchali. Nazwali go szaleńcem.
Nie zatrzymał się. Został profesorem. Wykładał w Collège de France. Wykładał na Sorbonie. Wykładał w Narodowym Muzeum Historii Naturalnej. Wyszkolił nowe pokolenie naukowców, którzy dostrzegli wartość eksperymentów.
W 1841 roku rozpoczął współpracę z François Magendie. Majendie był jego mentorem. Kiedy Majendie zmarł w 1855 roku, Bernard objął katedrę w Collège de France.
Jego najsłynniejsza książka została opublikowana w 1865 roku. Nosiła tytuł „Wprowadzenie do studiów nad medycyną eksperymentalną”. Opisał w nim swoją metodę. Przestrzegać. Postaw hipotezę. Przeprowadź test. Wierzył w postęp medycyny. Wierzył w naukę.
Środowisko wewnętrzne
Bernard wprowadził pojęcie „środowiska wewnętrznego”. To jest wewnętrzne środowisko organizmu. Opisał to jako stan równowagi. Nazwał to homeostazą.
„Stałość środowiska wewnętrznego jest warunkiem koniecznym wolnego i niezależnego życia.”
Napisał to w 1872 roku. Była to radykalna zmiana myślenia. Wcześniej ludzie wierzyli, że każda funkcja należy do określonego narządu. Bernard udowodnił coś przeciwnego. Jedno zadanie może wykonywać kilka narządów. Niektóre funkcje zachodzą w całym organizmie.
Pokazał, jak czynność wydzielnicza trzustki wpływa na trawienie. Odkrył, że wątroba produkuje cukier. Badał przyczyny cukrzycy. Badał, w jaki sposób organizm reguluje temperaturę.
To nie były tylko drobne zmiany. Reprezentowały one fundamentalne zmiany w naszym rozumieniu systemów biologicznych.
Uznanie i dziedzictwo
Bernard przyczynił się do istotnego punktu zwrotnego w historii medycyny. Został doceniony już za życia. Akademia Nauk przyznała mu tę nagrodę w 1854 r. Akademia Medyczna obchodziła ją w 1861 r. W 1868 r. wstąpił do Akademii Francuskiej.
Zmarł 10 lutego 1878 r. Państwo udzieliło mu państwowego pogrzebu. Było to rzadkie wyróżnienie. To pokazało, że jego pomysły zwyciężyły. Era czystej obserwacji dobiegała końca. Rozpoczął się okres testowy.
Jego praca położyła podwaliny pod współczesną biologię. Do dziś używamy jego metod. Nadal przeprowadzamy testy na zwierzętach. Nadal uważamy ciało za system interakcji. W dalszym ciągu szanujemy równowagę środowiska wewnętrznego.
Nie było to dla niego łatwe. Nie zdał egzaminów. Spotkał się z odrzuceniem. Działał wbrew panującej wówczas filozofii. Ale on pozostał przy swoich słowach. Zaufał dowodom.
Wyniki są już dostępne w naszych szpitalach. W naszych metodach leczenia. W naszym rozumieniu choroby. Bernard nie tylko studiował życie. Pomógł nam zrozumieć, jak to działa.
Jest jeszcze tak wiele, że nie wiemy. Ciało jest nadal złożone. Ale droga naprzód jest jasna. Przestrzegać. Postaw hipotezę. Sprawdzać. Powtarzać.





























