Theodora Mead Abel nie była typową akademiczką z połowy XX wieku. Urodzona w 1899 r. w Newport w stanie Rhode Island. Poświęciła prawie sto lat badaniu ludzkiego umysłu, zanim zmarła w 1998 r. w Forestburg w stanie Nowy Jork. Jednak jej dziedzictwo wykracza poza tysiące godzin spędzonych w salach terapeutycznych i wykładowych. W ten sposób nie pozwoliła, aby socjologia i psychologia pozostały w oddzielnych, izolowanych dziedzinach.
Postrzegała ludzi jako całe istoty, kształtowane przez specyficzne naciski ze strony kultury, rodziny i środowiska. To podejście stało się szczególnie ważne, kiedy w późniejszych latach zwróciła się do społeczności rdzennych Amerykanów.
Wczesna ścieżka akademicka
Abel poruszał się szybko. Ukończyła Vassar College w 1921 roku. Dwa lata później przebywała w Paryżu, uzyskując dyplom z psychologii na Uniwersytecie Paryskim. W 1924 roku uzyskała tytuł magistra na Uniwersytecie Columbia. Następnie w 1925 roku uzyskał stopień doktora.
To sporo stopni jak na osobę, która nie ukończyła jeszcze dwudziestu pięciu lat.
Nie siedziała bezczynnie. Przez rok wykładała na Uniwersytecie Illinois. Potem cztery lata w Sarah Lawrence College. Pracowała także w Manhattan Trade School for Girls, zapewniając praktyczną edukację. Prawdziwy zwrot nastąpił jednak, gdy przeniosła się do sektora publicznego.
W latach 1940–1946 Abel był głównym psychologiem Departamentu Zdrowia Psychicznego stanu Nowy Jork. To była ogromna odpowiedzialność. Nie tylko diagnozowała pojedyncze osoby; opracowała politykę dla całego państwowego systemu zdrowia psychicznego.
Dyrektor Psychoanalizy
Po odejściu ze służby rządowej przyjęła długoterminowe stanowisko w New York Postgraduate Mental Health Center. Od 1947 do 1971 była dyrektorem psychoanalizy. To ćwierć wieku przywództwa.
W tym okresie również pisała. Jej bibliografię można porównać do chronologii zmieniających się priorytetów w zakresie zdrowia psychicznego:
Wadliwa nastolatka (1940)
* Zniekształcenie twarzy (1952)
* Testy psychologiczne w kontekście kulturowym (1973)
* Kultura i psychoterapia (1974)
Zwróć uwagę na postęp.
Wczesne prace skupiały się na indywidualnych patologiach lub określonych stanach fizycznych. Późniejsze książki? Dotyczą kultury. O tym, jak kontekst zmienia wszystko.
Przeprowadzka na Zachód w poszukiwaniu nowego powołania
W 1971 roku, w wieku 72 lat, Abel zrobił krok, który zaskoczył wielu. Przeniosła się do Nowego Meksyku. Dlaczego? Aktywna współpraca ze społecznościami rdzennych Amerykanów.
To nie były wakacje. To był punkt zwrotny w mojej karierze. Została kierownikiem terapii rodzinnej w Children’s Services w Albuquerque. Otworzyła także prywatną praktykę.
Nie chodziło tylko o indywidualne traktowanie. Celem było zrozumienie, w jaki sposób tradycyjne struktury rodzinne i tożsamości kulturowe krzyżują się ze współczesnym paradygmatem psychologicznym. Wniosła swoją socjologiczną perspektywę do społeczności, która w przeszłości była wykluczona z głównego nurtu systemów medycznych.
Dlaczego jej praca jest dziś ważna
Często myślimy, że psychologia jest uniwersalna. Podejście „jeden rozmiar dla wszystkich”. Dzieło Abla sugeruje coś innego.
Jej


























