Wszystko zaczęło się od ryzyka. Było już późno w grze, kiedy większość ludzi albo spała, albo oglądała program Eda Sullivana. Ale Monday Night Football to znacznie więcej niż tylko zapełnienie wolnego miejsca na antenie. To zasadniczo zmieniło sposób, w jaki amerykańskie sporty są konsumowane. Przed 1970 rokiem futbol w godzinach największej oglądalności nie był czymś wielkim. Jest teraz podstawą imperium medialnego NFL. Jak jedna transmisja sprawiła, że wieczory w tygodniu stały się najchętniej oglądanym programem sportowym w kraju?
Narodziny transmisji telewizyjnych
Pod koniec lat sześćdziesiątych National Football League miała kłopoty. Baseball nadal jest mistrzem. World Series odbywa się we wrześniu i październiku. NFL ma talent, ale nie ma odpowiednich transmisji telewizyjnych. A potem pojawiło się ABC.
W 1970 roku dyrektor ABC Sports Rooney Arledge dostrzegł szansę. Zaproponował grę w każdy poniedziałkowy wieczór. Pomysł jest prosty. Wybierz najlepsze zespoły, wyemituj je w ogólnopolskiej telewizji i stwórz wydarzenie kulturalne. Władze NFL zgodziły się. Pierwszy mecz został pokazany 21 września 1970 r.
Konfrontacja? Dallas Cowboys kontra Washington Redskins.
To coś więcej niż tylko gra. To spektakl. Arledge zatrudnił zespół produkcyjny, który traktował piłkę nożną jak przedstawienie na Broadwayu. Natychmiastowe powtórki. Reporterzy z boku. Grupa komentatorów, która opowiada o piłce nożnej i popkulturze.
Grupa komentarzy
Kto był głosem tej nowej ery? Trzy osoby, które stały się powszechnie znane:
- Don Meridith – Były rozgrywający Cowboys. Wniósł humor. Żartował na temat swoich obrażeń. Sprawił, że futbol stał się przyjazną rozmową.
- Al Michaels – komentator i analityk. Jasne. Dokładny. On wyznaczał rytm.
- Fran Tarkenton – Były rozgrywający Wikingów. Przeanalizował grę w oparciu o wiedzę poufną. Wyjaśnił, dlaczego niektóre sztuki były skuteczne.
Razem stworzyli niesamowitą chemię. Słychać, jak żartują pomiędzy dowcipami. Sprawiają, że w komentarzach czujesz się, jakbyś był tam z nimi. To nie jest tylko raport. To jest rozrywka.
Wpływ na transmisje sportowe
Oceny były natychmiastowe. Pierwszy sezon oglądało średnio 20 milionów widzów. Do 1973 roku liczba ta przekroczyła 30 milionów. Nagle każdy kanał telewizyjny chciał kawałek ciasta.
NBC ma teraz NBC Sunday Night Football. CBS przejęło transmisje czwartkowego wieczoru piłkarskiego. ESPN zaczął nadawać mecze w latach 80. Powstał model, w którym gry w godzinach największej oglądalności stały się ważnym aktywem reklamowym.
„Monday Night Football nie tylko dodał mecz do harmonogramu, ale stworzył nowy gatunek telewizyjny”.
W latach 70. firma ABC opracowała techniki produkcji, które są stosowane do dziś. Natychmiastowe powtórki. Wiele kątów kamery. Grafika na ekranie. Nie tylko wymyślili transmisję telewizyjną. Wynaleźli nowoczesne transmisje sportowe.
Fenomen kulturowy
Nie chodziło tylko o piłkę nożną. Chodziło o wspólne spędzanie czasu. Przyjaciele się zebrali. Biura były zajęte do późna. Bary były pełne klientów. Stało się to cotygodniowym rytuałem.
W programie wprowadzono slogany. – Umiesz to kopać? przez Dona Meriditha. “O mój Boże!” przez Ala Michaelsa. Zwroty te stały się częścią codziennej mowy. To nie są tylko określenia piłkarskie. To część amerykańskiej kultury.
Kowboje z Dallas
NFL i AFL połączyły się w 1970 roku, tworząc Giants, ale komisarz Pete Rozelle miał większe plany. Chciał grać w poniedziałki. Nie był to tylko dodatek, ale cotygodniowa konieczność, mogąca konkurować z audycjami w niedzielne popołudnie. Telewizyjni giganci CBS i NBC eksperymentowali z poniedziałkową telewizją w latach sześćdziesiątych. Они любят рейтинги, но ненавидят обязательства. Wycofali się.
Rozelle potrzebowała partnera gotowego podjąć ryzyko. Znalazł to w ABC. Sieć ta pozostawała w tyle za pozostałymi dwoma. Oceny były niskie. Musieli zaatakować. ABC zgodziło się i przekazało kontrolę Rune Arledge. Wstrząsnął telewizją sportową. Teraz na zawsze zmienia futbol amerykański.
Anuluj tryb zapowiedzi
Arledge zignorował zasady ligi. W przeszłości liga NFL nakładała kary na każdego sygnalistę. To były rajstopy. Arledge ich rozerwał. Zatrudnił Howarda Cosella. Cosell był głośny. Był postacią kontrowersyjną. Miał własne zdanie. Publiczność albo go kochała, albo nienawidziła. Nie było opcji pośredniej.
Na początku swoich wspomnień z 1973 r., Cosell, sporządził listę obelg: „Arogancki, arogancki, irytujący, próżny, okrutny, napastliwy, obrzydliwy, bezsensowny i pretensjonalny” – przyznał. “Tak mnie nazywają. Oczywiście, że tak mnie nazywają. ” To nie jest niepokój. To jest branding.
Skład zespołu komentatorów szybko się zmienia. W pierwszym sezonie głównymi gwiazdami byli Cosell, komentator na żywo Keith Jackson i były rozgrywający Dallas Cowboys Don Meredith. Мередит ушел на пенсию в 1968 году. Wniósł do gry wiedzę na temat psychologii graczy. Ale prawdziwa cudowna przemiana miała miejsce w 1971 roku. Jacksona zastąpił Frank Gifford. Gifford to legenda New York Giants. Później został wprowadzony do Hall of Fame.
The New York Times nazwał to nowe trio najsłynniejszym zespołem komentatorów w historii sportu. I tak jest. Cosell tworzy fabułę. Gifford zapewnia status gwiazdy. Meredith mówi prawdę o szatni. Jest to reakcja chemiczna, której nie można zaplanować.
Rewolucja w produkcji
Arledge i reżyser Chet Ford zmienili sposób, w jaki oglądasz grę. Podwoili liczbę kamer. Więcej kątów. Więcej grafiki. Trzyosobowe kabiny komentatorskie były rzadkością. Nie chodziło tylko o żarty. To była dyskusja grupowa. ABC nie tylko transmitowało mecze piłkarskie. Robili przedstawienie.
Cosell o tym wiedział. „Staliśmy się… ważniejsi niż sama gra”. Nie przesadzał. Monday Night Football stał się fenomenem kulturowym. Wartość produkcji rośnie. Komentarz staje się także częścią rozrywki. Włączam telewizor, żeby obejrzeć mecz, ale nadal podążam za bohaterami.
Format utknął. Inne sieci skopiowały ten model. Standardem stała się trzyosobowa kabina komentatorska. Nacisk na indywidualność, a nie na prostą praktyczność, zmienił branżę. Planem stała się technologia Arledge. Transmisje sportowe nie pokazują już tylko wyników. Chodzi o fabułę. Najlepiej opisuje to „Monday Night Football”. Światło stało się jaśniejsze. Głos stał się głośniejszy. Choć występ zespołu był przeciętny, stawka była wysoka. To zadziałało.
Chemia między Howardem Cosellem i Donem Meridithem to nie tylko przypadkowa magia. Został zaprojektowany. Cosell, pochodzący z Brooklynu i były prawnik dysponujący bogatym słownictwem, oraz Meridith, Teksańczyk znany jako „The Dandy Don”, tworzą dynamikę, która wydaje się nieunikniona, ale w rzeczywistości jest starannie skonstruowana. Przed swoim debiutem 21 września 1970 roku Cosell odegrał swoją rolę z wojskową precyzją: „Ty nosisz biały kapelusz, ja czarny”.
Rezultatem było telewizyjne złoto. Zrelaksowany urok wiejskiego chłopca Meridith doskonale łączy się z intensywnością gadatliwego i kłótliwego Cosella. Widzowie nie mogą oderwać od tego wzroku.
Meridith też miała swoje momenty. Zasłynął śpiewając „The Party’s Over” Williego Nelsona, kiedy stało się jasne, że przegrana drużyna nie ma szans na zwycięstwo. Czasami jego wizerunek stawał się zbyt napięty dla dyrektorów sieci. Podczas transmisji w Denver zażartował: „Jesteśmy w Mile High City i ja też, do cholery”, co spotkało się z ostrymi spojrzeniami dyrektorów ABC. Ale publiczności się to podobało. W latach 70. serial był tak dominujący, że frekwencja w kinach spadała za każdym razem, gdy odtwarzano mecz. Wpływ serialu był tak silny, że w 1976 roku stacja ABC wypuściła „Monday Night Baseball”, aby skorzystać z podobnie atrakcyjnego przedziału czasowego.
Dźwięki piłki nożnej
Muzyka nie jest elementem drugorzędnym. Miało charakter strukturalny. Pierwotnie był oparty na funkowym utworze organowym Charlesa Foxa „Score”. Stworzyło to pewien, chłodny ton. W połowie lat 70. temat został zastąpiony motywem „ABC Monday Night Football Theme”, który zawierał rogi, co nadało audycji większy i wspanialszy dźwięk.
Potem przyszedł rok 1989. Intro znów się zmieniło, tym razem Hank Williams Jr. śpiewał „All My Rowdy Friends Are Here on Monday Night”. Przypomina to jego hit „All My Rowdy Friends Are Coming Over Tonight”, ale nowy refren jest bardziej odważny. To zdanie: „Czy jesteś gotowy na futbol?” to nie tylko wprowadzenie do sportu. Stało się częścią leksykonu narodowego.
Kawałek amerykańskiej tkaniny
Program ten wykraczał poza zwykłą transmisję telewizyjną. Weszła do salonów. Stało się to rytuałem. A co z kabiną komentatorską? To była scena dla nieproszonych gości.
W połowie lat 70. „Monday Night Football” nie skupiał się już wyłącznie na piłce nożnej. Chodziło o spektakl. Producenci zdali sobie sprawę, że umieszczenie celebrytów w kabinie komentatorskiej przyciągnie publiczność, która może nie będzie aż tak zainteresowana piłką nożną, ale bardzo zainteresowana popkulturą.
Gwiazdy na stoisku
Nie tylko aktorzy. To są politycy. Muzycy. Ikony.
W 1974 roku światy zderzyły się w kabinie. Był tam także Ronald Reagan. W tym czasie republikański gubernator Kalifornii był zaledwie kilka lat od zdobycia Białego Domu. Usiadł obok Johna Lennona. Były Beatles. Działacz pokojowy. Geniusz muzyczny.
Dwa różne rodzaje sławy. Jeden mikrofon.
Za nimi poszli kolejni goście. Gwiazda filmowa Burt Reynolds wniosła własną charyzmę do analizy przed meczem. Pojawił się także ówczesny wiceprezydent Spiro Agnew. NFL rozumie coś, czego nie rozumieją jej konkurenci. Piłka nożna to świetny korektor. Nie ma znaczenia, czy jesteś senatorem, czy piosenkarzem. W kabinie byłeś po prostu kolejnym głosem.
Tragedia, która przerwała grę
Sześć lat po pojawieniu się Lennona ton się zmienił. drastycznie.
Mecz odbył się pomiędzy New England Patriots i Miami Dolphins. Regularny mecz sezonu zasadniczego. Na boisku nie działo się nic niezwykłego. Następnie Howard Cossell pochylił się w stronę mikrofonu.
Tę informację potwierdziła stacja ABC News Nowy Jork. John Lennon został zastrzelony. Dwa razy w plecy. Przed jego mieszkaniem w zachodniej części Manhattanu. Został przewieziony do szpitala w Rosvelt. Kiedy przybył, był już martwy.
Cossell nie owijał w bawełnę. Nie złagodził swojego tonu.
Pamiętaj, że to tylko gra w piłkę nożną, nieważne, kto wygra. To niewypowiedziana tragedia… Po takich wiadomościach ciężko jest nam wrócić do gry i ponosimy za to odpowiedzialność.
Nadawanie nie zostało tylko zawieszone. Zatrzymało się. Gra trwała nadal, ale kultura już się zmieniła. Nie sposób było tego nie zauważyć.
Odejście Cossella
Cossell pozostał w zespole do 1983 roku. Potem odszedł.
Nie bez skandali. Jego komentarze na temat czarnych zawodników wywołały burzę. Jedną z nich nazwał „tą małą małpką”. Reakcja była natychmiastowa. NFL, nawet jej najsłynniejsi komentatorzy, nie toleruje rasizmu.
Ostateczne twierdzenie Cossella było inne. Nie winił kanału telewizyjnego. Sam obwiniał grę.
Nazwał futbol „stagnacją i nudą”.
To ironia losu, że człowiek, który pomógł uczynić go fenomenem kulturowym, wierzył, że stracił duszę. A może po prostu jest
W studiu nadawczym widziałem każdą twarz, jaką można sobie wyobrazić. Mówimy o nazwiskach, które definiują futbol od pokoleń. Aleks Karas. Frana Tarkentona. Joe Namaka. Al Michaels. Dana Deardorffa. O. J. Simpsona. Boomer przed sezonem. Danem Fottsem. Nieżyjący już, wielki John Madden. Joe Tesmana. Mike’a Tirico. Rona Jaworskiego. Briana Griesa i Tony’ego Kornheisera. To cała kategoria wagowa. Tam też są gracze. Analitycy też są tam zaangażowani. Wszyscy pozostawili po sobie ślad w Monday Night Football.
Ale wtedy pojawił się Dennis Miller.
On jest jokerem. Komik. W 2000 roku, przed swoim pierwszym letnim występem na żywo, powiedział Ell Michaels coś, co wciąż pamięta. Nawet gdyby na stadionie znalazł się ktoś bardziej entuzjastyczny od niego, nie zdałby ligowego testu antydopingowego. Jest niestabilny. To jest bardzo interesujące. To jest lustro.
ABC ma opcje. Widzieli Rusha Limbaugha. Ultrakonserwatywny prezenter radiowy. Chcą skandalu. Szukają ciepła. Ale zamiast tego zatrudnili Millera. Limbaugh nigdy nie miał mikrofonu. Miller był zdezorientowany.
Dlaczego wszystko się zmieniło, kiedy przenieśliśmy się do ESPN
Przejdźmy szybko do roku 2006. Wszystko się zmieniło. Monday Night Football nie jest już programem ABC. Przeniesiono do ESPN. Jaki jest powód? Pieniądze. ABC traci dużo pieniędzy. Oceny spadają. Straty są zbyt duże, aby je ignorować.
ESPN to inna sprawa. Za zamówienie pobierana jest opłata. To gwarantuje Twoje dochody. To sprawia, że finansowanie działa w sposób, w jaki ABC nie może. Disney jest właścicielem obu firm, ale był zmuszony dokonać tej zmiany ze względów finansowych. Gra przetrwa. Znalazłem nowy dom. To trwa i trwa.
