Wydaje się, że ciężar świata przesunął się na barki młodych ludzi. Pokolenie Z, urodzone w połowie lat 90., przeżywa intensywny rozwój emocjonalny i spotyka się ze środowiskiem zupełnie odmiennym od tego, w którym dorastali ich rodzice. W rezultacie zbiorowy poziom stresu jest nie tylko wysoki, ale wręcz wyczuwalny.
Dane potwierdzają to, co zauważyło wielu. Oznacza to, że pokolenie Z doświadcza większego stresu niż poprzednie pokolenia. Stwierdziło to Amerykańskie Towarzystwo Psychologiczne (APA) w swoim 12. corocznym badaniu Stress in America, opublikowanym w październiku. Badanie przeprowadzono w sierpniu 2018 r. i wzięło w nim udział około 3500 dorosłych i dodatkowo 300 młodych ludzi w wieku 15–17 lat.
Liczby są surowe. Według raportu 27 procent respondentów z pokolenia Z uważa, że ich zdrowie psychiczne jest złe. Dla porównania, odsetek ten wynosi 15 procent pokolenia milenialsów, 13 procent pokolenia X i zaledwie 7 procent pokolenia wyżu demograficznego. Objawy fizyczne są częstsze. 90 procent przedstawicieli pokolenia Z w wieku 18–21 lat twierdzi, że doświadcza fizycznych lub psychicznych objawów stresu, takich jak depresja, stany lękowe i brak motywacji.
Te ponure dane mają też dobrą stronę. Pokolenie Z częściej niż osoby starsze szuka pomocy u specjalistów zajmujących się zdrowiem psychicznym. Ale dlaczego teraz jest taka presja?
Głównym źródłem stresu pokolenia Z
Dr Lynn Bufka, zastępca dyrektora APA ds. praktyki i badań nad polityką, powiedziała, że po raz pierwszy organizacja miała bezpośredni dostęp do głosów pokolenia Z. Jej ustalenia pokazały, że bieżące wydarzenia zdominowały ich obawy.
„Nasze dane wskazują, że palące kwestie krajowe, takie jak masowe strzelaniny i napaści na tle seksualnym, stanowią istotne czynniki stresogenne dla tej grupy”.
Chociaż respondenci z pokolenia Z umieścili masowe strzelaniny na szczycie listy, gdy zostali poproszeni o ocenę wiadomości. Nastąpiły samobójstwa i globalne ocieplenie. Różnica w odpowiedziach była znacząca. 62 procent wszystkich dorosłych uważa masowe strzelaniny za główny czynnik stresogenny, w porównaniu z 75 procentami respondentów z pokolenia Z.
Dla Jenny Scott, 19-letniej studentki Uniwersytetu Utah z Las Vegas, to coś więcej niż tylko statystyki. To jest jej osobista historia. Przeżyła festiwal zbiorów Route 91 w 2017 r., najbardziej śmiercionośną masową strzelaninę w historii Stanów Zjednoczonych.
„Stresują mnie wydarzenia takie jak masowe strzelaniny, ponieważ mają one teraz miejsce tak blisko domu” – powiedział Scott. „Nie było mnie tam, ale nadal przeraża mnie myśl, że mogłem być w domu”.
Strach ten widać w szkołach w całym kraju. Kaliann Wetherington (17 l.) i jej siostra Amelia (15 l.) z Kennes w stanie Georgia opowiadają o realiach przemocy w szkole. Nie absorbuje ich całkowicie, ale wyróżnia się na tle ogólnym.
“Kiedy to się stało, bardzo się przestraszyłam. Zaczęliśmy robić ćwiczenia i omawiać to w klasie” – powiedziała Amelia. Zaznaczyła, że wśród nauczycieli panuje szok pokoleniowy. „Nauczyciele mówią: «To się nigdy nie zdarzyło, gdy byłem uczniem». Trochę przeraża mnie myśl, że jest to teraz prawdziwy problem.
Kellyanne dodała, że od czasu upublicznienia tej wiadomości obawy wzrosły. „Kiedy słyszę o masowej strzelaninie, martwię się i zaczynam myśleć o tym, co bym zrobił i dokąd poszedł”. Ale kiedy była w szkole, była skupiona. Kiedy była w szkole, nie martwiła się i była skupiona na nauce.
Problemy osobiste: pieniądze, praca i przyszłość
Chociaż seria wiadomości może wywołać pewien rodzaj lęku, stres osobisty jest powszechny. Praca i pieniądze są głównymi czynnikami stresogennymi dla wszystkich dorosłych i głównym źródłem stresu dla pokolenia Z.
Jego intensywność wzrasta wraz z młodszym pokoleniem. 77 procent przedstawicieli pokolenia Z jako przyczynę stresu podaje pracę, a 81 procent – pieniądze. Dla porównania, zaledwie 64 procent wszystkich dorosłych uważa którykolwiek z tych czynników za główny problem.
W przypadku uczniów osiągających wysokie wyniki, takich jak siostry Wetherington, stres nie dotyczy bezpośredniego ubóstwa, ale przyszłości. Uważają, że muszą nadmiernie przygotować się na konkurencyjne środowisko.
Kellyanne martwi się pójściem na uniwersytet. „Czułem, że jest coraz trudniej, więc poczułem potrzebę podniesienia swoich ocen i wzięcia udziału w większej liczbie kursów AP”. Jej harmonogram obejmował 6 zaawansowanych kursów zawodowych, działalność społeczną i zajęcia sportowe.
Podobne doświadczenie przeżyła 15-letnia Amelia. Uprawia klubową siatkówkę, której celem jest zdobycie stypendiów naukowych i sportowych. Są ambicje. Ale czas jeszcze nie nadszedł.
„Zawsze brakowało jej snu” – powiedziała jej siostra. “W dni, kiedy była ładna pogoda, spała tylko 4-5 godzin. To spowodowało, że zasypiała na lekcjach lub drzemała w samochodzie, co z pewnością będzie miało wpływ na resztę jej życia.”
Ten kompromis staje się coraz bardziej wyraźny. Poświęcają sen na rzecz możliwości i niepokój na rzecz osiągnięć. To akrobatyczny wyczyn na linie, w którym nie ma miejsca na błędy.
Dlaczego poziom stresu w pokoleniu Z jest wysoki i jak sobie z nim radzić
Nie jest jasne, czy wysoki poziom stresu zgłaszany przez pokolenie Z wynika z jego specyficznego etapu życia, czy też z wyjątkowych kryzysów, przed którymi stają. B. Bufka z Amerykańskiego Towarzystwa Psychologicznego wskazuje na lukę metodologiczną w tej kwestii. Przez dziesięciolecia nie obserwowano tych samych osób, aby sprawdzić, czy ich stany lękowe osiągają szczyt we wczesnej dorosłości, czy też utrzymują się na stałym poziomie.
Więc o co chodzi – tylko wiek?
Starsze pokolenia prawdopodobnie dysponują zestawem narzędzi, który właśnie opracowuje pokolenie Z. Doświadczyli nieoczekiwanych trudności. Wykształcili mechanizmy radzenia sobie po prostu poprzez powtarzanie błędów życiowych. To jest normalny rozwój. Jednakże pewne problemy nie występowały, gdy starsze pokolenia miały od 15 do 21 lat. Weźmy na przykład media społecznościowe. Dla pokolenia Z stanowią sieć wsparcia. Ale to także „sąd”, w którym 45 procent czuje się stale osądzanych.
Rzecz w tym, żeby nie obwiniać pokolenia. Chodzi o znalezienie zdrowych strategii radzenia sobie ze stresorami, których wcześniej nie było.
Limit szybkości transmisji
Bufka radzi stawiać granice. Nie tylko dla pokolenia Z. Dla każdego.
Nie możesz kontrolować wydarzeń globalnych. Nie możesz kontrolować algorytmów. Ale możesz kontrolować swoją uwagę. Bycie na bieżąco jest ważne. To samo dotyczy wiedzy, kiedy się wyłączyć. Jeśli wiadomości powodują ucisk w klatce piersiowej, cofnij się o krok. „Cyfrowy detoks” nie jest modnym hasłem. To taktyka przetrwania.
Sposób, w jaki media przedstawiają problemy, zwiększa stres. Media społecznościowe zachęcają do oburzenia. Ograniczanie takich rozmów jest środkiem samozachowawczym.
Znajdowanie kontroli w świecie pozbawionym kontroli
Martwienie się sprawami międzynarodowymi może sprawić, że poczujesz się mały. Może sprawić, że poczujesz się, jakbyś obserwował swoje życie z zewnątrz.
Bufka sugeruje kanalizowanie tego napięcia. Dołącz do swojej lokalnej społeczności. Małe działania sprawiają wrażenie czegoś prawdziwego. Robisz to, co jest dla Ciebie naprawdę ważne. Daje poczucie kontroli. Coś jest lepsze niż nic.
Stres jest naturalny. Nie da się go zignorować.
Musisz o siebie zadbać. Brzmi prosto. To prawda.
- Wyśpij się wystarczająco.
- Jedz zdrową żywność.
- Bądź aktywny.
- Szukaj wsparcia społecznego i udzielaj go innym.
Znajdź zajęcie, które sprawi Ci radość. Ćwiczenia. Muzyka. Medytacja. Czas z rodziną. Nie są to przedmioty luksusowe. Są niezbędne do utrzymania zdrowia.
Nierówność poziomów stresu
W raporcie nie stroniono od faktu, że stres w różny sposób wpływa na różne grupy.
Kolorowi przedstawiciele pokolenia Z borykają się z presją, z którą często nie spotykają się ich biali rówieśnicy. Jednym z tych czynników jest głód.
34 procent pokolenia Z twierdzi, że głód i brak wystarczającej ilości jedzenia jest znaczącym źródłem stresu. Dla porównania, wśród białych przedstawicieli pokolenia Z odsetek ten wynosi 23 procent.
Ta luka nie wynika tylko z niepokoju. Chodzi o przetrwanie.
