De relatie tussen geloof en biologie wordt steeds moeilijker te negeren. Sommige geleerden geloven dat geloof niet alleen een spirituele troost is, maar ook een fysiek middel. Er zijn gegevens die aantonen dat religieuze mensen doorgaans gezonder zijn en langer leven. Vooral gebed lijkt de bloeddruk en de hartslag te verlagen. Over het algemeen betekenen lagere stressindicatoren een sterker immuunsysteem. Dit is een tastbaar voordeel dat voortkomt uit iets abstracts als toewijding.
Leefstijlfactoren die ten grondslag liggen aan religieuze gezondheid
Maar is dit gebed zelf? Of wat komt er bij kijken? Mensen die actief zijn in hun religie hebben over het algemeen betere gezondheidsgegevens. Dit kan gebeuren door gebed. Of misschien weerhouden veel overtuigingen ons ervan risicovol gedrag te vertonen. Alcohol. Sigaretten. Casual seks. Veel religies moedigen een schone levensstijl aan. Deze gewoonten verminderen op natuurlijke wijze het risico om ziek te worden.
Ook sociale steun speelt een rol. Religieuze organisaties zorgen vaak voor sterke sociale banden. Deze netwerken bieden emotionele en praktische steun in tijden van crisis. In een onderzoek van de Universiteit van Californië in Berkeley werd hier gedetailleerd naar gekeken. Ze controleerden voor roken en andere levensstijlkeuzes. resultaat? Het risico op ziekte en overlijden voor religieuze mensen is nog steeds laag. zelfs als je de slechte gewoonten wegneemt, blijft de verbinding bestaan.
Veel onderzoekers, zowel binnen als buiten het laboratorium, zijn het erover eens dat gebed gezondheidsvoordelen heeft. Maar als we van persoonlijk gebed naar voorbede gaan, verandert het gesprek dramatisch.
Controverse over gebed op afstand
Voorbede (IP) houdt in dat je een hogere macht vraagt om anderen te helpen. Vaak is dit herstel na een gezondheidscrisis. Gebed op afstand is een speciaal soort voorbedengebed. Dit is wat er gebeurt als je bidt voor iemand die je nog nooit hebt ontmoet. Meestal is dit een openbaar verzoek via een kerk of religieuze groepering.
De wetenschappelijke gemeenschap minacht grotendeels het idee dat gebed de lichamelijke gezondheid beïnvloedt. Het idee dat mensen anderen eenvoudigweg kunnen genezen door hun eigen gedachten of door een beroep te doen op goddelijke tussenkomst is een gruwel voor de rigoureuze wetenschappelijke methode. Maar het gesprek laait op.
Waarom is dit belangrijk? Volgens een onderzoek van de Universiteit van Rochester bidt tot 85 procent van de patiënten. Dit doen ze tijdens de behandeling. Gebed is het meest populaire complementaire medicijn in de Verenigde Staten. Het is beter dan vitamines. Het is beter dan kruiden. Het is beter dan therapeutische yoga. Als de patiënt zich er beter door voelt, wat is dan het kwaad?
Waarom wetenschappers onderzoek doen
Het idee dat gebed een significant effect heeft op de gezondheid is controversieel. Het daagt de materialistische kijk op de geneeskunde uit. Maar omdat zoveel mensen erop vertrouwen, hebben wetenschappers de plicht om het te bestuderen. Was het nuttig of schadelijk? De resultaten tot nu toe zijn gemengd. Onderzoekers aan beide kanten omarmen gegevens die hun bestaande overtuigingen ondersteunen.
Sommige mensen geloven dat als het niet met de wetenschappelijke methode kan worden bewezen. Sommigen beweren dat de kracht van het gebed het huidige wetenschappelijke begrip te boven gaat. De waarheid ligt misschien ergens in het verwarrende midden. Onderzoekers verdiepen zich nu in de onderzoeken naar gebed op afstand en voorbede om te begrijpen wat de gegevens werkelijk betekenen.
Vroege belofte: de Byrd-studie
In 1988 begon wetenschappelijk onderzoek naar de herstellende effecten van gebed publieke aandacht te krijgen. Dr. Randolph Byrd presenteerde de resultaten van een onderzoek dat hij vijf jaar geleden uitvoerde en dat zich richtte op het effect van voorbede op hartpatiënten. De setting was de coronaire zorgafdeling van een ziekenhuis in San Francisco. Byrd selecteerde 393 patiënten die ‘statistisch niet van elkaar te onderscheiden waren’. Hun ziekte, symptomen en basisgezondheidsindicatoren waren vrijwel identiek, waardoor variabelen die de resultaten zouden kunnen beïnvloeden tot een minimum werden beperkt.
Patiënten werden willekeurig toegewezen aan een van de twee groepen. Eén groep ontving voorbede. De ander niet. Het onderzoek was dubbelblind. Noch de medische staf, noch de patiënten wisten wie tot welke groep behoorde.
Byrd informeerde de gebedsgroep, bestaande uit drie tot vier actieve christenen uit verschillende denominaties, over de naam, de diagnose en de huidige toestand van de patiënt. Deze vrijwilligers bidden dagelijks voor toegewezen patiënten tijdens hun verblijf in het ziekenhuis. Het gebed was bijzonder. Ik bad voor een snel en gemakkelijk herstel en zonder complicaties. De gebeden ontmoetten de patiënten nooit en bleven buiten de ziekenhuisomgeving.
De resultaten lijken deze aanpak te bevestigen. Byrd vond een significant verschil in de kwaliteit van het herstel. De patiënten die het gebed ontvingen presteerden gemiddeld beter dan de patiënten in de controlegroep. Bijna 85% van de gebedsgroep beoordeelde het als “goed” op basis van het standaard beoordelingssysteem van ziekenhuizen voor het beoordelen van de respons op de behandeling. Ze hebben minder kans op een secundaire hartaanval, hebben antibiotica nodig of vereisen invasieve ingrepen zoals beademing of intubatie. In de controlegroep behaalde slechts 73,1% een “goed” resultaat.
Byrds werk leidde tot een golf van soortgelijk onderzoek. Ondanks de kritiek werd zijn aanpak een model voor toekomstig onderzoek.
Herhaling en tegenstrijdigheid
In 1999 probeerde een team onder leiding van William Harris in Kansas City, Missouri de bevindingen van Byrd te repliceren. De resultaten zijn enigszins vergelijkbaar, maar minder dramatisch. Het team van Harris ontdekte dat 67,4% van de patiënten die gebeden ontvingen een ‘goede’ herstelscore had, vergeleken met 64,5% in de controlegroep. Wat de gebedsgroep betreft, was het verschil positief, maar klein.
Andere onderzoeken vertellen een ander verhaal. De meest opvallende controverse komt voort uit de Study on the Effectiveness of Intercessory Prayer (STEP), gepubliceerd in de American Heart Journal in 2006. Bij de grote studie waren patiënten betrokken die een coronaire bypass-transplantatie ondergingen in zes medische centra in de Verenigde Staten.
STEP verdeelde patiënten in drie verschillende groepen:
– Mensen die gebeden ontvangen van externe groepen, maar niet weten dat iemand voor hen bidt.
– Degenen die geen gebed ontvingen
・Degenen aan wie expliciet werd verteld dat er voor hen werd gebeden
De resultaten ondersteunen niet de voordelen die zijn waargenomen in de onderzoeken van Bird en Harris. In feite waren de resultaten contra-intuïtief. Patiënten die gebeden ontvingen, ondervonden meer complicaties dan patiënten die geen gebeden ontvingen (52% versus 51%).
Tot de meest verrassende datapunten behoren de groepen die weten dat er voor hen gebeden wordt. Zij hadden de slechtste prestatie. 59% van deze patiënten ondervond complicaties na de operatie.
Therapieën en sterftecijfers
Een onderzoek uit 2005 onder leiding van onderzoekers van Duke University breidde de reikwijdte van het onderzoek uit door verschillende behandelingen aan het bed te testen. Het onderzoeksteam onderzocht voorbede, aanraking, muziek en beeldtherapie (MIT). Patiënten kregen de opdracht alleen gebed te ontvangen, alleen MIT, zowel gebed als MIT, of geen van beide.
Er was weinig verschil tussen de groepen wat betreft de primaire uitkomstmaat, het herstelpercentage. De onmiddellijke indicatoren van lichamelijk herstel waren vergelijkbaar, ongeacht of patiënten gebeden ontvingen, MIT, beide of geen van beide.
Deze studie bracht echter verschillen in sterftecijfers na zes maanden aan het licht. De groep die zowel voorbede op afstand als een MIT-behandeling ontving, had de laagste sterfte binnen zes maanden na aanvang van de behandeling. De onderzoekers concludeerden dat dit verschil niet statistisch significant was en door toeval kon ontstaan. Toch suggereert het een mogelijk, zij het zwak, verband tussen combinatietherapieregimes en overleving op de lange termijn.
Vragen zonder antwoorden
Hoe verklaren we deze tegenstrijdige resultaten? Is de kracht van voorbede bewezen of weerlegd? De wetenschappelijke gemeenschap heeft nog geen definitief oordeel geveld. De gegevens zijn nog steeds fragmentarisch: sommige onderzoeken laten kleine voordelen zien, andere tonen schade aan, en veel onderzoeken laten geen effect zien.
De complexiteit zit in de aard van de variabelen. Het uitvoeren van rigoureuze onderzoeken naar paranormale claims brengt unieke methodologische uitdagingen met zich mee. Hoe meet je de intentie van een gebed? Hoe beheert u de psychologische impact van uw gemeenschapssteun? De volgende stappen in dit onderzoek zullen deze vragen beantwoorden om te bepalen of er bruikbare signalen te midden van de ruis zijn.
Het snijvlak van geloof en empirische wetenschap is een mijnenveld. Voor velen lijkt elke poging om heiligheid te meten een categorische fout. Als God oneindig is, hoe kan een dergelijk concept dan in een dubbelblind onderzoek worden opgenomen?
“God ligt buiten het bereik van de wetenschap”, vertelde ds. Raymond J. Lawrence van het New York-Presbyterian Hospital/Columbia University Medical Center openhartig aan de Washington Post. Hij noemde het idee dat wetenschappelijke methoden gebruikt zouden kunnen worden om Gods daden te testen ‘belachelijk’.
Niet iedereen vindt onderzoek echter nutteloos. Sommige wetenschappers zijn gefrustreerd omdat onderzoeken naar de effectiviteit van voorbede enige geloofwaardigheid verlenen aan spirituele beweringen. Sommige mensen zijn van mening dat je breder moet kijken als je solliciteert.
Dr. Gil Gaudia van Stanford University vergeleek het vinden van God tijdens het herstel van een hartaanvalpatiënt met het vragen aan een componist die een biljoen keer muzikaal getalenteerder was dan Ludwig van Beethoven om de noten voor “Three Blind Mice” te schrijven om zijn talent te bewijzen. Dit is bescheiden werk voor een brede hypothese.
De belangstelling is echter nog niet verdwenen.
De gegevens over genezing op afstand
De belangstelling voor het onderzoek naar de kracht van het gebed is blijven bestaan sinds Robert Byrd in 1988 zijn baanbrekende onderzoek publiceerde. In 2000 kreeg het nog meer momentum toen een uitgebreid onderzoek onderzoeksresultaten over gebed en andere vormen van ‘genezing op afstand’ beoordeelde.
De onderzoekers filterden het geluid eruit. Ze vonden 23 onderzoeken waarin gebruik werd gemaakt van een hoogwaardige methodologie, wat betekent dat er rigoureuze methoden zijn voor het meten van uitkomsten en het controleren op externe variabelen.
De resultaten zijn verbluffend.
57% van de hoogwaardige onderzoeken vond significante resultaten die de positieve gezondheidseffecten van gebed op afstand ondersteunen.
Dat is meer dan de helft. Dit suggereert dat genezing door gebed op afstand misschien niet volledig een placebo is, of dat de gegevens deze mogelijkheid tenminste niet uitsluiten.
Waarom de wetenschap moeite heeft om gebed te meten
Dat is het probleem. Gebed is geen medicijn. Het kan niet worden gemeten in microgrammen of kubieke centimeters. Het is een immateriële variabele in de tastbare wereld.
Wanneer onderzoekers proberen vast te stellen hoeveel gebed mensen daadwerkelijk ‘krijgen’, worden ze geconfronteerd met een nachtmerrie van ongecontroleerde variabelen.
- Besmetting van controlegroepen: In het onderzoek worden sommige patiënten aangewezen als een “controlegroep” die geen gebeden ontvangen. Maar desondanks bidden vrienden en familie buiten het laboratorium vaak voor deze patiënten.
- Overloopeffecten: Patiënten die zijn toegewezen om gebeden te ontvangen, kunnen ook extra gebeden ontvangen van weldoeners.
- Zelfgebed: De proefpersonen zelf bidden vaak.
Elk van deze factoren kan de betrouwbaarheid van de gegevens vernietigen. Het is alsof je een nieuwe meststof uitprobeert om te zien of het je gras doet groeien, om er vervolgens achter te komen dat je buurman in het geheim ook zijn gazon heeft bemest. Je kunt de oorzaak niet isoleren.
Een methodologische leemte
Het probleem is dat gebed inherent onwetenschappelijk is. Het is persoonlijk, variabel en onmeetbaar. Mensen die op dit gebied investeren, proberen wetenschappelijke manieren te vinden om dingen te testen die moeilijk te meten zijn.
Ondanks deze obstakels gaat het debat over de medische waarde van voorbede door. Zolang mensen in deze praktijk geloven, zal de wetenschap waarschijnlijk de effecten ervan blijven bestuderen.
Maar totdat de methode is geperfectioneerd, of totdat er onweerlegbaar bewijs wordt gevonden voor of tegen de kracht van het gebed, blijft het geloof in het gebed als genezend middel eerder een geloof dan een feit. Wees open, of het nu God is, je hart, of iets dat je nog niet hebt genoemd.
De wetenschap van voorbede
Gegevens liegen niet. Als je je overtuigingen opzij zet en goed naar de cijfers kijkt, zal genezing op afstand niet tot enige vooruitgang leiden.
Neem bijvoorbeeld John Astin et al. Ze concentreerden zich op gerandomiseerde onderzoeken. Wat is het oordeel? Genezing op afstand heeft geen significant effect. Dit is een systemische impasse.
Het volgende is de STEP-studie. Iets groots. Multicentrisch. Het evenement wordt gesponsord door Harvard University en Duke University. Het doel was om te zien of voorbede de complicaties na een hartoperatie kon verminderen. resultaat? Niets.
“Het grootste onderzoek naar gebed door een derde persoon laat geen effect zien op het verminderen van complicaties na een hartoperatie.”
Als je zoekt naar hoe voorbede wetenschappelijk werkt, dan is het huidige antwoord “nee”.
Placebo bestaat
Maar hier wordt het rommelig.
Gebed doet niet altijd een beroep op een hogere macht om een kapotte klep te repareren. Soms is het gewoon het gebed zelf.
Een studie uit 2001, gepubliceerd in het British Medical Journal door Luciano Bernardi, vergeleek gebeds- en yogamantra’s. Het resultaat was geen goddelijke tussenkomst. Dit is een regulatie van het autonome zenuwstelsel. De hartslagvariatie is verbeterd. De bloeddruk is iets gedaald.
Waarom? Dit komt omdat het focussen op de mantra je ademhaling vertraagt. Stimuleert het parasympathische zenuwstelsel. Dit is niet het werk van engelen. Dit is de nervus vagus.
Dit onderscheid is belangrijk.
Onderzoekers als Gil Gaudia en Sarah Yang wijzen op verschillende correlaties. Ga regelmatig naar de kerk. een wekelijks ritueel.
Een onderzoek uit 2002, uitgevoerd door Yang aan de Universiteit van Californië, Berkeley, koppelde wekelijkse deelname aan een langer, gezonder leven. Het is niet vanwege het gebed. Vanwege de gemeenschap.
Sociaal isolement kan dodelijk zijn. langzaam. Rustig. De kerk zorgt voor een buffer. Het gebed zorgt voor de routine. Zegeningen zijn niet bovennatuurlijk, ze komen voort uit menselijke connecties.
Statistische ruis
Waarom is dit zo moeilijk te bewijzen?
Gregory Lamb wees er in de Christian Science Monitor op dat het bijna onmogelijk is om de effectiviteit van gebed te isoleren. U kunt uw patiënten niet verblinden als ze weten dat u voor hen bidt. Zelfs artsen laten zich niet voor de gek houden.
Een onderzoek uit 1999 door William Harris in de Archives of Internal Medicine probeerde dit onder controle te houden. Gebed op afstand voor patiënten met coronaire hartziekte.
De resultaten zijn statistisch gezien niet significant.
Een vroege studie van Randolph Byrd uit 1988 beweerde positieve therapeutische effecten. De methodologie is echter zwak. De steekproefomvang is klein. Het scepticisme groeit.
Mark Moran en de American Psychiatric Association uitten in 2005 dezelfde mening. Er was weinig voordeel voor hartpatiënten. Het placebo-effect als iemand voor je bidt, is reëel. Brengt het gebed zelf werkelijk fysiologische veranderingen teweeg? Niet bevestigd.
Conclusie
Dus welke behandelingen zijn effectief?
Complementaire therapie. acupunctuur. meditatie. Healing Touch (studie van Duke University uit 2005).
Deze omvatten fysieke aanwezigheid. Eén aanraking. Gericht doel.
Een gebed van ver? Er zijn aanwijzingen dat dit net zo effectief is als het opgooien van een munt.
De Universiteit van Rochester meldde in 2004 dat veel kankerpatiënten zich wenden tot complementaire therapieën. Ze willen controle. ze willen iets doen.
Gebed biedt psychologische troost. Dit werkt. Dit is persoonlijk. Het is krachtig voor gelovigen.
Maar als je een vreemde vraagt of gebed je bloeddruk kan verlagen of je hart kan genezen, wijst de wetenschap dit van zich af.
Dit heeft niets met wonderen te maken. Het gaat om de geest. Een stille kamer kan de ziel meer dienen dan een verre voorbidder.
De koppeling bestaat nog steeds. Er is veel onderzoek. Het antwoord blijft hetzelfde.
Geloof is persoonlijk. Geneeskunde is empirisch. Ze kruisen elkaar zelden op de manier waarop we hopen.
